In water kunnen ziekteverwekkende micro-organismen zitten, zoals bacteriën, virussen of parasieten. Deze micro-organismen zijn voornamelijk afkomstig uit honden- en vogelpoep. Soms komen ziekteverwekkers uit menselijke ontlasting in oppervlaktewater terecht door overstortingen vanuit de riolering of lozingen vanuit afvalwaterzuiveringen. Enkele ziekteverwekkers komen gewoon in het milieu voor en dus ook in water. De fecale ziekteverwekkers (vanuit ontlasting) overleven enige tijd in het water en sterven langzaam af. Zij kunnen niet groeien in water. Sommige andere ziekteverwekkers kunnen bij hogere temperaturen wel vermeerderen en in het water uitgroeien tot hoge concentraties, zoals Legionella.
 
Herkenning gezondheidsklachten
Elk jaar zijn er 16 miljoen gevallen van maag-darmklachten (diarree en overgeven) in Nederland1. Dit brengt hoge economische kosten met zich mee, doordat mensen tijdelijk niet kunnen werken of niet naar school gaan én doordat circa 5% van deze mensen de huisarts bezoekt. Deze maag-darmklachten ontstaan vaak door ziekteverwekkers als Campylobacter, Giardia, Cryptosporidium, norovirus en enterovirus. Maar de herkomst van deze ziekteverwekkers is vaak onduidelijk. Gezondheidsklachten als gevolg van verontreinigd water worden dan ook vaak niet herkend. Mensen weten dat ze ziek kunnen worden door het eten van besmet voedsel, maar dat dit ook via water kan, is minder bekend. Hierdoor worden weinig ziekte-uitbraken gemeld of achterhaald. De ziekte-uitbraken die wel achterhaald worden, zijn vaak gerelateerd aan grotere groepen mensen met een gezamenlijke blootstelling, zoals een schoolreisje2.

Meestal onschuldige klachten
Mensen kunnen in contact komen met water als zij zwemmen, vissen, varen, fietsen of wandelen langs een waterpartij of fontein, of spelen in/met een bedriegertje. Op zulke momenten kunnen zij water(druppeltjes) inslikken, waternevel inademen en/of komen de slijmvliezen van ogen en oren of de huid ermee in contact. Ziekteverwekkers in het water krijgen zo de kans het lichaam binnen te dringen en een infectie te veroorzaken. Deze infecties zijn gelukkig meestal relatief onschuldig, ze veroorzaken voornamelijk:
  • maag-darmklachten, zoals diarree en overgeven;
  • luchtwegklachten, zoals keelpijn, kortademigheid of verkoudheid;
  • andere klachten, zoals oorontsteking, oogontsteking, jeuk en eczeem.

Maar er kunnen ook ernstige klachten optreden, zoals een zware longontsteking (na een infectie met Legionella), ernstig lever- en nierfalen (na infecties met leptospriose of E. coli O157), diabetes of verlammingsverschijnselen (na infectie met het enterovirus). Deze ernstigere gezondheidsklachten zorgen ervoor dat mensen voor langere tijd niet naar hun werk of school kunnen. Sommige verschijnselen zorgen voor blijvende gezondheidsschade, zoals nierfalen en diabetes.

1 Doorduyn, Y., Van Pelt, W., Havelaar, A.H. The burden of infectious intestinal disease (IID) in the community: A survey of self-reported IID in the Netherlands. Epidemiol. Infect. 2012, 140 (7), 1185-1192.

2 Hoebe, C.J.P.A., Vennema, H., De Roda Husman, A.M., Van Duynhoven, Y.T.H.P. Norovirus Outbreak among Primary Schoolchildren Who Had Played in a Recreational Water Fountain. J. Infect. Dis. 2004, 189 (4), 699-705.

Exclusief voor leden
Geïnteresseerd in dit artikel? Log in!
En krijg toegang tot dit artikel en andere besloten delen van de website, met o.a. de kennisbank, beeldenbank en onderzoekspublicaties.
Vorige artikel Volgende artikel